Can Feda
07 Nisan 2008 Yazan Fatih Kartal
Bu nehrin kaynağı yalan
senin kendin diye bildiÄŸin
hep başkasınca tasarlanan.
Onarsın diye değil inat
bilirim
saÄŸaltmaz
incitir edebiyat.
Aşkına şiir süsü ellerim
ibadetine güvendiğim,
benim ben diye bildiÄŸim
bu ben Mazhar AÄŸbi bu kendim…
Yola çıkasım var Canfeda
kendimden gidesim var.
Çok adam gördüm
kendisi zannettiÄŸinden az.
bakıyorum beni yansıtan her şeye,
zannettiÄŸim gibi deÄŸil Canfeda,
zannettiÄŸim gibi deÄŸil
kendim bile.
Arsız bir çoğalma isteğini hafif meşrep
gündüz gözü yaşamasından,
sureti çok daha göbekli aslından.
Yola çıkasım var Canfeda
kendimden gidesim var…
Ama toparlanmalı önce…
eÅŸya dediÄŸin ne,
bu ÅŸiir, biraz yaÄŸmur…
Müjdeci gülüşüne kıstırdığım pis,
budaklı hatıra için,
hangi sözü bulsam incitici
saplıyorum dilime,
akrebim bilirsin
hep zehir saklıyorum yüzüğümde.
Bir çiçeğin içine çoğaldım
sonra döktüm yapraklarını.
Düştüm düşmüşüm,
acısını çekmeye üşenmişim üstelik.
Ä°nan Canfeda,
her sözüm yalansa bu değil,
yemin tillah Canfeda,
nasıl oldu anlamadım…
nasıl ettim, nasıl dedim bilmiyorum
ben de kendimden bunu beklemezdim.
Yola çıkasım var Canfeda
kendimden gidesim var.
Yılmaz Erdoğan